PDF Drukuj

 

1-img 3643dr hab Wojciech Jurczak

Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

Wojciech Jurczak urodził się 9 sierpnia 1966 roku w Krakowie. Liceum Nr 1 im Nowodworskiego ukończył w 1984 roku z wynikiem bardzo dobrym, zdając egzamin na Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Krakowie z 4-tą lokatą na roku. Studia wyższe ukończył w roku 1990 z wyróżnieniem, studiując od 2-go roku w trybie indywidualnym, co pozwoliło mu równocześnie zaliczyć 2 lata zajęć na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. W trbakcie studiów odbył staże naukowe: Baerum Sykehus, Oslo, Norwegia (1985), Inselfspital Bern, Szwajcaria (1986), Universitatsklinik Goettingen, Niemcy (1986), Hopital Cardiologique, Bordeaux, Francja (łącznie 4 miesiące w 1987,1988 
i 1989), University College Hospital, London, Wielka Brytania, (łącznie 7 miesięcy w 1988, 1989 i 1990), natomiast w trakcie stażu podyplomowego pracował jako SHO (Senior House Officer) na Oddziale Urologii i Ośrodku Przeszczepowym Oddziału Hematologii University College Hospital (2 miesiące w 1990).

 

Od początku swojej pracy zawodowej Wojciech Jurczak był związany z Katedrą i Kliniką Hematologii w Krakowie, najpierw na stanowisku asystenta, po uzyskaniu w 1993 i 1997 roku I i II stopnia specjalizacji z Chorób Wewnętrznych na stanowisku starszego asystenta. Należy do grupy lekarzy, którzy mieli jeszcze możliwość rozpoczynać swoją pracę pod kierownictwem Prof. dr hab. J. Blicharskiego i dr hab. J. Lisiewicza w czasach, w których mniejsza skuteczność leczenia hemocytopatii oraz 10 - osobowe sale chorych, nadawały pracy szczególny, humanistyczny wymiar walki o niemal beznadziejne przypadki. W tych warunkach, jeszcze przed wprowadzeniem do powszechnego użycia czynników wzrostu – leków wspomagających odbudowę układu granulocytotwórczego po chemioterapii -- powikłania infekcyjne były stosunkowo częste. Współpraca z dr hab. M. Zgliczyńskim z Katedry Biochemii Klinicznej, w zakresie badań nad funkcją granulocytów uwieńczona została pracą doktorską „Chemiluminescencja granulocytów u chorych z przewlekłą białaczką szpikową”, obronioną w 1994 roku. Wykazano w niej odrębność czynnościową granulocytów pochodzących od chorych na przewlekłą białaczkę szpikową, która sugerowała ich dłuższy od normalnego okres przeżycia, wskazując go jako jeden z patomechanizmów powstania choroby. Zainteresowaniu układem granulocytotwórczym i czynnikami stymulującymi ich czynność dało wyraz współautorstwo wraz z Prof.dr hab. A.B. Skotnickim w 2 monografiach poświęconych temu zagadnieniu, poświęconych roli granulocytarno-makrofagowego czynnika wzrostu (GM-CSF).

Wojciech Jurczak współuczestniczył w tworzeniu obecnego kształtu Kliniki, w czasie powstawania oddziału przeszczepowego, był – jako członek EBMT (European Bone Marrow Transplant Register) - w gronie trzech pierwszych lekarzy w Krakowie posiadających certyfikat Ministerstwa Zdrowia uprawniający do wykonywania autologicznych przeszczepień komórek hemopoetycznych (ASCT). Po uzyskaniu specjalizacji z dziedziny Hematologii, od 2001 roku zatrudniony na stanowisku adiunkta, rozpoczął tworzenie w Klinice od podstaw zespołu lekarzy zajmujących się chorobami układu chłonnego, którym do kieruje do dnia dzisiejszego. Wcześniej, poza przewlekłą białaczką limfatyczną, szpiczakiem mnogim i ostrą białaczką limfoblastyczną, chłoniaki były w Małopolsce dziedziną, którą tradycyjnie zajmowali się onkolodzy. Chorzy na chłoniaki – początkowo kierowani w celu poddania ich procedurze przeszczepowej, stanowią obecnie ponad 70% wszystkich leczonych pacjentów. Klinika Hematologii UJ CM stała się jednym z ważniejszych ośrodków leczenia chłoniaków na południu Polski, a ponad 200 nowych przypadków rocznie stawiają ją wśród największych ośrodków europejskich, gdzie w latach 2003-2008 leczono ponad 1240 pacjentów.

W miarę wzrostu rangi i znaczenia Kliniki Hematologii UJ CM jako jednego z ośrodków referencyjnych w dziedzinie leczenia chłoniaków, przy dużym osobistym zaangażowaniu jej kierownika, Prof.dr hab. A.B.Skotnickiego, wieloletniego konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie hematologii, zespołowi lekarzy zajmującymi się chłoniakami przypadła rola organizacji i koordynacji leczenia w województwach małopolskim i podkarpackim. Stało się to możliwe dzięki szerokiemu zapleczu diagnostycznemu i laboratoryjnemu, w oparciu o działające w Klinice pracownie: Cytologiczną, Cytometrii Przepływowej, Cytogenetyczną i Biologii Molekularnej oraz bliskiej współpracy z Instytutem Patologii UJ CM, gdzie przy życzliwym wsparciu Prof.dr hab. J.Stachury i jego następców wyszkolono i zapewniono nowoczesny warsztat pracy dla hematopatologów. Klinika Hematologii zapewnia obecnie pacjentom, nowoczesne, zgodne z europejskim standardem leczenie dzięki dostępności różnych metod terapeutycznych: chemioterapii, immunochemioterapii, wysokodawkowanej chemioterapii z przeszczepieniem komórek macierzystych (ASCT), przeszczepów allogenicznych, a we współpracy z Zakładem Medycyny Nuklearnej Kliniki Endokrynologii – radioimmunoterapii. Bliska, partnerska współpraca z Klinikami Radioterapii Centrum Onkologii i Instytutu Pediatrii w Krakowie oraz oddziałami w Katowicach i Tarnowie umożliwia integrację radioterapii w optymalnym dla planu leczenia czasie.

Bliska współpraca z Zakładem Patologii UJ CM pozwoliła Wojciechowi Jurczakowi na zebranie danych epidemiologicznych, niezbędnych do planowania organizacji i finansowania leczenia chłoniaków. W Krajowym Rejestrze Chorób Nowotworowych, stosuje się klasyfikację ICD-10, w której niektóre jednostki, takie jak np. chłoniak z komórek płaszcza nie są w ogóle ujęte, a blisko 30% przypadków uznanych jest za „inne, nie określone”. W 2005 roku zebrano dane 1106 chorych z Małopolski, określając po raz pierwszy częstość poszczególnych podtypów chłoniaków wg klasyfikacji WHO. W Polsce jest znacząco mniej przypadków chłoniaka grudkowego (7%), który w USA i Europie Zachodniej stanowi 20-30% przypadków. Stosunkowo wysoka jest natomiast zapadalność na chłoniaka z komórek płaszcza (7%), którego diagnostyka i leczenie jest przedmiotem rozprawy habilitacyjnej Wojciecha Jurczaka. Dane epidemiologiczne, opublikowane w 2006 roku w Pol.J.Pathol., zostały następnie potwierdzone w rejestrze powstałym z w ramach współpracy PLRG (Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków) i PTP (Polskiego Towarzystwa Patologów), gdzie do tej pory zweryfikowano ponad 15 000 przypadków. Razem z dr med. K.Gałązką, z Zakładu Patologii UJ CM, Wojciech Jurczak jest autorem standardów diagnostyki chłoniaków z 2006 roku, których kolejna wersja jest włączona do standardów PTOK pod redakcją Prof.dr hab. M.Krzakowskiego (w druku).

Pierwsze doświadczenia Wojciecha Jurczaka w leczeniu pacjentów z chorobą Hodgkina przypadają jeszcze na okres jego współpracy z Prof.dr hab. H.Glińską, której stosunek do Pacjentów, niespotykana dokładność i metodyczność stały się inspiracją i wzorem do dalszego naśladowania. Standardem była wtedy chemioterapia hybrydowa MOPP lub MOPP/ABVD z następową radioterapią szeroko polową. Wysoka, w porównaniu z wynikami leczenia innych procesów limfoproliferacyjnych skuteczność takiego postępowania, pozwalająca na osiągnięcie 50-60% wieloletnich przeżyć, przesłaniała efekty odległe efekty uboczne związane z ryzykiem powstania wtórnych procesów nowotworowych. Razem z Prof. dr hab. S. Korzeniowskim z Instytutu Onkologii wziął wspólnie udział w wieloośrodkowym badaniu EORTC H34 w którym postawiono pytanie o ilość niezbędnych cykli chemioterapii hybrydowej i konieczność uzupełniającej radioterapii u chorych w III/IV stadium klinicznym, z całkowitą odpowiedzią na leczenie. Wyniki, opublikowane w NEJM w 2003 roku, po randomizacji 333 chorych stały się podstawą aktualnych rekomendacji, w których zaleca się skrócenie chemioterapii do 6 cykli i pominięcie uzupełniającej radioterapii w razie osiągnięcia całkowitej odpowiedzi.

Od 2003 roku chorobę Hodgkina (HD) rozpoznano w Klinice Hematologii UJ CM u  blisko 250 pacjentów, których wyniki leczenia stały się przedmiotem opublikowanych prac i doniesień na konferencjach polskich i zagranicznych. U chorych bez czynników ryzyka, w I/II stadium zaawansowania klinicznego chemioterapia ABVD z następową radioterapią umożliwiła na uzyskanie po 5 latach OS i PFS odpowiednio 100% i 96%. Zmniejszenie dawki antracyklin (2-4 versus wcześniej stosowane 6-8 cykli) i ograniczenie pól radioterapii (radioterapia miejsc pierwotnie zmienionych zamiast radioterapii szerokopolowej) nie wpłynęło na efektywność leczenia, przy mniejszym ryzyku odległych efektów niepożądanych.

Większość pacjentów (ok. 90%) zgłaszało się jednak do Kliniki w zaawansowanym stadium klinicznym, definiowanym jako IIBX – IV, gdzie X oznacza guza o wymiarach ponad 7 cm, a B występowanie objawów ogólnych. U pacjentów z dużą masą guza chemioterapia ABVD nie była już tak skuteczna. Od opublikowania w wyników grupy niemieckiej (GHSG – German Hodgkin Study Group) w 2003 roku, wskazujących na wyższość wczesnej intensyfikacji leczenia przy zastosowaniu schematu eskalowany BEACOPP wdrożono go w Klinice Hematologii UJ CM do codziennej praktyki klinicznej. Przy dwóch obowiązujących w Europie standardach leczenia HD (ABVD i eskalowany BEACOPP) uznano, że w codziennej praktyce klinicznej najwłaściwszym podejściem będzie uzależnienie wyboru sposobu leczenia indywidualnych przypadków od rozmowy z chorymi, po przedstawieniu im możliwych skutków ubocznych i spodziewanych wyników. W każdym z przypadków oceniano odpowiedź na leczenie po pierwszych 2 lub 3 cyklach chemioterapii, początkowo w badaniach tomograficznych, czy rezonansu magnetycznego, od 2006 roku z zastosowaniem PET (emisyjnej tomografii pozytronowej) modyfikując je w zależności od potrzeb. Pomimo niewielkiej jak na badania HD grupy chorych (N=200), potwierdzono istotne różnice na korzyść eskalowanego BEACOPP, zarówno pod względem PFS jak i OS co stało się przedmiotem doniesienia na konferencji ASCO (American Society of Clinical Oncology) w 2007 roku. Rolę rezonansu magnetycznego, a następnie tomografii pozytronowej we wczesnej ocenie odpowiedzi przedstawiono na konferencji ICML (2002) i na sesji plenarnej ASCO (2008). Przy dobrej odpowiedzi na eskalowany BEACOPP, potwierdzonej po 2-gim cyklu w badaniu PET można było zmniejszyć intensywność chemioterapii w 68% przypadków. Taki algorytm pozwalał z jednej strony wyeliminować oporne na leczenie „komórki macierzyste” HD, co przekładało się na 5. letnie OS i PFS (odpowiednio 95 i 92%), jak i zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych. W 2009 roku oceniono u 115 pacjentów jakość życia, przy czym – wbrew oczekiwaniom – więcej chorych (61%) preferowało eskalowany BEACOPP od chemioterapii ABVD, pomimo ryzyka niepłodności wynoszącego nawet 70% (European Society of Hematology, 2009). Przy ograniczeniu do 3 liczby intensywnych cykli chemioterapii ryzyko niepłodności zmniejszyło się u kobiet do 20-40%, pozostając wysokie u mężczyzn, stąd od 2006 roku każdemu z nich proponowano możliwość krioprezerwacji nasienia. Od 2010 roku proponuje się również pacjentkom możliwość krioprezerwacji komórek jajowych.

W ramach Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków Wojciech Jurczak aktywnie uczestniczył w retrospektywnych ocenach skuteczności wysokodawkowanej chemioterapii wspartej przeszczepieniem komórek macierzystych (ASCT) w leczeniu pierwotnej oporności lub wznowy opornej na leczenie, co znalazło wyraz w pełnotekstowych publikacjach w Bone Marrow Transplantation, Annals of Oncology czy Leukemia and Lymphoma z 2002, 2004 i 2007 roku.

W podsumowaniu należy podkreślić dobre rokowanie HD, w której odpowiednio dobrane do stadium zaawansowania klinicznego i innych czynników ryzyka postępowanie daje możliwość wyleczenia 90-95% chorych. Zastosowanie PET do oceny stadium zaawansowania i wczesnej odpowiedzi na leczenie pozwala na zmniejszenie jego intensywności u większości pacjentów. Doświadczenia Kliniki Hematologii w leczeniu choroby Hodgkina, przedstawiano również na sesjach plenarnych Polskich zjazdów Towarzystwa Onkologii Klinicznej (PTOK) i Towarzystwa Hematologii i Transfuzjologii (PTHiT), rekomendując go jako nowy standard leczenia choroby Hodgkina, u chorych o wysokim ryzyku. W 2010 roku Wojciech Jurczak zorganizował w Krakowie, pod patronatem Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego ds. Collegium Medicum sympozjum naukowe, z udziałem Profesora Diehla, twórcy i wieloletniego prezesa GHSG, podsumowujące wieloletnią współpracę nad optymalnym zastosowaniem eskalowanego BEACOPP.

Chłoniak grudkowy (FL), strefy brzeżnej (MZL) czy limfoplazmocytowy (LPL) wcześniej, ze względu na swoją małą dynamikę nazywane chłoniakami o „niższym stopniu złośliwości” chyba najlepiej ilustrują niemal całkowitą zmianę podejścia terapeutycznego: od sytuacji przed 15-20 laty, gdy chemioterapia była jedyną możliwością leczenia pacjentów w III/IV stadium zaawansowania klinicznego, do czasów obecnych, gdy standardem jest stosowanie przeciwciał monoklonalnych (np. Rituximabu), najczęściej w skojarzeniu z chemioterapią z następowym leczeniem podtrzymującym. W Klinice Hematologii CMUJ leczono w ostatnich 6 latach 126 przypadków (61 chorych z FL, 58 z MZL i 7 z SLL), OS i PFS w całej grupie wynosiło po 5 latach 95 i 40%.

Od 2007 roku Wojciech Jurczak jest jednym z inicjatorów i aktywnych uczestników wieloośrodkowego badania klinicznego III fazy PLRG, w którym randomizuje się chorych z FL/MZL/LPL/SLL do jednego z 2 cykli immunochemioterapii (R-CVP versus R-CHOP) poddając ich przez następne 24 miesiące leczeniu podtrzymującemu z Rituximabem. W ciągu 2 lat włączono do tego badania ponad 40 pacjentów z Krakowa. U pacjentów z chłoniakiem grudkowym, bez wskazań do rozpoczęcia leczenia, prowadzi się w Klinice Hematologii badanie III fazy BNLI (British National Lymphoma Investigation) w którym randomizuje się ich do Rituximabu lub dalszej obserwacji – wstępne wyniki będą przedstawione na konferencji ASH w 2010 roku. Jednym z możliwych sposobów postępowania u chorych ze wznową/opornością procesu, jest radioimmunoterapia (RIT) z zastosowaniem przeciwciał monoklonalnych znakowanych itrem, będących źródłem lokalnej radioterapii. Wojceich Jurczak jest jednym z prekursorów tej metody leczenia, a ośrodek Krakowski niekwestionowanym centrum referencyjnym: radioimmunoterapii poddano tu 112 chorych z ok. 200 procedur wykonanych w całym kraju. Polskie wyniki radioimmunoterapii w FL podsumował on w publikacji z 2007 roku w Nuclear Medicine Rev., potwierdzając jej skuteczność, również w przypadkach opornych na chemioterapię, chociaż dłuższe okresy przeżycia wolnego od progresji obserwowano u chorych leczonych w 2-3 versus 4-6 wznowie. U pacjentów z opornym na leczenie FL, stosowano również w ramach badań klinicznych wspieranych przez przemysł farmaceutyczny inne przeciwciała monoklonalne (Ofatumomab), inhibitory proteasomu (Bortezomib) i Bendamustynę.

Chłoniak rozlany z komórek B (DLBCL). Pacjenci z chłoniakiem rozlanym z dużych komórek B (DLBCL) stanowią dość różnorodną grupę, w której immunochemioterapia R-CHOP jest niekwestionowanym standardem. Pięcioletnie OS – 70% i PFS-60% (N=268) uzyskane u chorych leczonych w Klinice Hematologii CMUJ nie odbiegają od wyników renomowanych ośrodków europejskich. W ramach PLRG Wojciech Jurczak przeprowadził wieloośrodkową retrospektywną ocenę pacjentów o wysokim ryzyku przy rozpoznaniu (z 3-5 czynnikami ryzyka wg IPI, N=274), której wyniki przedstawiono na kongresach ASH, PTHiT i PTOK w 2009, w formie plakatu i na sesjach plenarnych. Kardiotoksyczność antracyklin, które są niezbędnym elementem leczenia I rzutu DLBCL, może stanowić szczególny problem w Polsce, gdzie mamy istotnie wyższą liczbę zgonów przypisywaną chorobom układu krążenia (58% w porównaniu z 38% w Europie Zachodniej). Po podsumowaniu wstępnych wyników obserwacji chorych leczonych w Klinice Hematologii UJ CM (N=163), Wojciech Jurczak zainicjował i koordynował retrospektywną ocenę w ośrodkach PLRG (N=428), którego wyniki zostaną przedstawione na konferencji ASH w roku 2010. Przy stosunkowo krótkim okresie obserwacji (średnio 3 lata) stwierdzono istotny spadek frakcji wyrzutowej z średnio 63% do 56%, choroby układu krążenia były przyczyną 38% zgonów; a blisko 15 % wszystkich chorych wymagało leczenia kardiologicznego, powodu choroby niedokrwiennej serca lub niewydolności lewokomorowej.

Przedmiotem prowadzonych w Klinice badań u chorych z DLBCL, były również: 1) skuteczność liposomalnej postaci cytarabiny, podawanej dokanałowo w celu zapobiegania ryzyka wznowy w centralnym układzie nerwowym (N=30), 2) możliwość konsolidacji z zastosowaniem radioimmunoterapii u pacjentów z częściową odpowiedzią na leczenie I rzutu, u których stan ogólny lub powikłania kardiologiczne nie pozwalały na poddanie ich ASCT (N=15), 3) skuteczność konsolidacji z zastosowaniem radioterapii u chorych z CR po zakończeniu leczenia I rzutu (udział w badaniu III fazy „ZEAL”), 4) skuteczność przeciwciał monoklonalnych (Bevacizumab – MoAb blokujące VEGF)) stosowanych wraz z chemioterapią R-CHOP w leczeniu I rzutu, 5) skuteczność przeciwciał monoklonalnych (anty CD20 i anty CD 40) w leczeniu wznowy, przed planowanym ASCT oraz 6) skuteczność i toksyczności kondycjonowania ASCT chemioterapią BEAM, BEAM w skojarzeniu z radioimmunoterapią oraz kondycjonowaniem z zastosowaniem radioterapii całego ciała.

Odrębną grupą stanowili pacjenci z pierwotnym chłoniakiem śródpiersia (PMBCL). To młodzi chorzy (średnia wieku 32 lata), u których przy rozpoznaniu zwykle stwierdza się duży guz śródpiersia, często naciekający ściany klatki piersiowej czy centralny układ nerwowy (CNS). W historycznych seriach podkreślano złe rokowanie (mniej niż 40% 5-letnich OS), które w znaczny sposób poprawiło się wraz z intensyfikacją leczenia i/lub skojarzeniem chemioterapii z Rituximabem. W Klinice Hematologii UJ CM, początkowo poddawano konsolidacji (ASCT + IFRT) wszystkich chorych, w kolejnych latach zdecydowano się na pominięcie procedury przeszczepowej, zwiększając intensywność chemioterapii I-rzutu (R-CHOP-14) i uzupełniając leczenie obligatoryjną podawaniem liposomalnej postaci cytarabiny dokanałowo w celu profilaktyką CNS. Takie postępowanie, którego przedstawiano w formie doniesień (konferencje ASH i ASCO) i publikacji pozwalała na uzyskanie ponad 90% pięcioletnich przeżyć w tym 73% bez wznowy procesu.

Na tle pozostałych chłoniaków MCL przedstawia się jako jednostka o złym rokowaniu, w której po 5 latach żyje 40%, a bez wznowy procesu jedynie 20% chorych. W Klinice Hematologii CMUJ w latach 2003-2008 leczono 145 chorych z MCL; 102 pacjentów z Małopolski (ponad 95% rozpoznanych w naszym województwie przypadków) i 42 pacjentów referowanych z innych ośrodków. Pomimo małej dynamiki procesu, stosunkowo szybkie pojawienie się oporność warunkuje konieczność intensyfikacji leczenia I linii – rekomendowanym standardem pozostaje konsolidacja osiągniętej odpowiedzi przez ASCT.

W 2005 roku Wojceich Jurczak podsumował w J.Environ.Sciences polskie wyniki stosowania schematu hyperCVAD/MA z Rituximabem wzorowanym na doświadczeniach MD Anderson. Nawet przy tak intensywnym leczeniu, które ze względu na podeszły wiek pacjentów i choroby towarzyszące można było zastosować u mniej niż 20% z nich, brak było plateau na krzywych przeżycia (po pięciu latach OS i PFS odpowiednio 70 i 60%). Podobne wyniki konsolidacji z zastosowaniem ASCT wykazano w koordynowanej przez ośrodek Krakowski retrospektywnej ocenie chorych z ośrodków PLRG (N=270). Obecnie, w tej grupie chorych stosuje się w Klinice protokół Nordycki, w którym pacjentów poddaje się przed ASC immunochemioterapii z pośrednimi dawkami cytarabiny z następowym leczeniem wyprzedzającym wznowy Rituximabem.

W latach 2004-2007 koordynowano wieloośrodkowe badanie prospektywne II fazy (PLRG MCL1), w którym pacjentów z przeciwwskazaniami do ASCT wynikającymi z ich wieku, stanu ogólnego i współistniejących chorób, poddawano radioimmunoterapii (RIT) jako alternatywnej metodzie konsolidacji. Uzyskane przez dr med. W. Jurczaka wyniki były porównywalne z osiągniętymi po wysokodawkowanej chemioterapii i w znaczący sposób odbiegały od dotychczasowego standardu. Przedstawiono je na konferencjach ASH, ASCO, ICML, PTOK, PTHiT oraz w formie publikacji pełnotekstowych w Eur.J.Cancer, Leukemia and Lymphoma, Nucl.Med.Rev. Cent. East Eur., Europ.Oncol.Disease.

Obecnie, w Klinice Hematologii UJ CM prowadzone są u chorych z MCL badania nad skutecznością leków o alternatywnym do chemioterapii mechanizmach działania, takich jak Lenalidomid czy Romidepsyna oraz ocena Rituximabu w leczeniu minimalnej choroby resztkowej.

Dydaktyka w Katedrze i Klinice Hematologii to więcej niż codzienne seminaria i spotkania ze studentami – to próba przekazania tradycji, nauczenia ich profesjonalnego zaangażowania i sposobu kontaktu z pacjentami. Praca z studentami Wydziału Lekarskiego stanowiła zawsze ważną część pracy Wojciecha Jurczaka, który prowadził początkowo zajęcia z propedeutyki interny, a po uzyskaniu specjalizacji z chorób wewnętrznych – z interny i hematologii. Od 2007 roku jest opiekunem koła naukowego studentów, działającego przy Klinice Hematologii w Krakowie. Przy jego pomocy powstało 6 prac wygłoszonych na konferencjach STN (Studenckiego Towarzystwa Naukowego); studenci są również współautorami prac przedstawionych na konferencjach Europejskiego Towarzystwa Hematologów (EHA), Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej (ASCO), Amerykańskiego Towarzystwa Hematologicznego (ASH) i odbywającej się co 3 lata Konferencji Chłoniakowej w Lugano (ICML). Za swoją działalność dydaktyczną został uhonorowany w 2000 roku przez Rektora UJ roku dyplomem uznania.

Wojciech Jurczak był zaangażowany w współtworzenie Szkoły Medycznej dla Obcokrajowców od początku jej powstania. Jego doświadczenie wynikające z częstych staży zagranicznych, w trakcie których, jeszcze jako student miał możliwość poznania metod dydaktycznych stosowanych na uniwersytetach w Anglii, Francji i Niemczech oraz późniejszej pracy z polskimi studentami, pozwoliło mu na aktywne uczestnictwo w pracach Rady Programowej Szkoły, pod kierunkiem Profesora Konturka, a następnie Prof. dr hab.
J. Stachury. Obecnie, jest odpowiedzialny za prowadzenie zajęć ze Wstępu do Chorób Wewnętrznych, wysoko ocenianego przez studentów, czego wyrazem jest przyznanie mu przez nich dyplomu uznania („Distinguished teacher”). Cykl 30 seminariów z prowadzonego przez niego przedmiotu został wydany w 2000 roku nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a jego aktualizowana na bieżąco wersja dostępna jest w sieci.

W ramach studiów podyplomowych dr med. Wojceich Jurczak uczestniczy w szkoleniu lekarzy do specjalizacji z chorób wewnętrznych oraz hematologii (jest kierownikiem specjalizacji 4 z nich). Integrując środowisko lekarzy zajmujących się leczeniem chłoniaków w Małopolsce i Podkarpaciu, we współpracy z Konsultantami Wojewódzkimi ds. Hematologii i Onkologii, zorganizował i uczestniczył w 17 konferencjach szkoleniowych.

W latach 2005-2008, w okresie zmian systemowych i wprowadzania rozliczeń z NFZ, dr med.Wojceich Jurczak pełnił funkcję zastępcy Ordynatora Kliniki Hematologii Szpitala Uniwersyteckiego. Wdrożył on m.in. w tym czasie, we współpracy z Health Data, program do zarządzania chemioterapią, dostępny jako freeware dla innych szpitali (www.owid.com.pl) oraz dostarczył do NFZ dane epidemiologiczne, które stały się podstawą aktualnej alokacji środków na leczenie chłoników, uwzględniającej stosowanie przeciwciał monoklonalnych i nowych leków o alternatywnym do cytostatyków mechanizmie działania.

Dla studentów i specjalizujących się lekarzy stworzył on w 2008 roku portal internetowy www.lymphoma.pl, będący platformą wzajemnej wymiany informacji, propagowania standardów postępowania oraz przedstawiania nowych metod leczenia chłoniaków. Jest on autorem ponad 60 z blisko 400 umieszczonych na stronie prezentacji i dokumentów.

W lutym 2008 roku z inicjatywy Wojciecha Jurczaka powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki (www.przebisnieg.org) w celu świadczenia pomocy osobom będącym po zakończonym leczeniu, w jego trakcie, jak i dopiero zdiagnozowanym, którzy stoją na początku drogi ku wyleczeniu. Dla chorych i ich rodzin zorganizował dla cykl ponad 30 spotkań na temat chemioterarapii, odbywających się w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W ramach Stowarzyszenia m.inn. zorganizowano pomoc psychologów i woluntariuszy oraz wydano poradnik dla pacjentów „Chłoniak – chcę wiedzieć więcej”.

Wojciech Jurczak jest członkiem założycielem i sekretarzem zarządu PLRG (Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków), organizacji zrzeszającej polskie ośrodki zajmujące się leczeniem chorób limfoproliferacyjnych, koordynacją i planowaniem badań klinicznych oraz działalnością edukacyjną. Jest on również członkiem PTHiT (Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów), PUO (Polskiej Unii Onkologii), ASH (American Society of Haematology) i ASCO (American Society of Clinical Oncology). W latach był członkiem 1999-2004 PTI (Polskiego Towarzystwa Imunologicznego), 1997-2002 -- EBMT (European Bone Marrow Transplant Registry), 1998-2004 EHA (European Haematological Association).

Do momentu wszczęcia przewodu habilitacyjnego dr med. Wojciech Jurczak opublikował 63 pozycje, w tym 1 podręcznik w języku angielskim, 3 rozdziały w pracach zbiorowych (1 w druku), 22 prac oryginalnych, 8 opisów przypadków, 20 prac poglądowych i 9 artykułów popularno-naukowych i listów do redakcji. Wygłosił on 38 wykładów na zaproszenie organizatorów w tym 14 na sesjach plenarnych konferencji międzynarodowych i zagranicznych. Jest autorem 115 doniesień zjazdowych, z których 68 opublikowano w suplementach czasopism o wysokim impast factor. Łączna punktacja prac pełnotekstowych: IF 15,26/ KBN 167,5/ IC-133, a przy uwzględnienie listów do redakcji i publikacji z udziałem autora w badaniach wieloośrodkowych 51,91. Indeks cytowań prac pełnotekstowych wynosił 87, uwzględniając streszczenia doniesień z konferencji 220, a łącznie cytowaniami publikacji z udziałem autora w badaniach wieloośrodkowych 345,03.

Od początku swojej działalności naukowej Wojceich Jurczak zainicjował i koordynował 3 wieloośrodkowe badania retrospektywne, oraz 2 badania prospektywne II fazy u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza. Wraz z zespołem lekarzy zajmującym się pod jego kierownictwem leczeniem chłoniaków, uczestniczył w 3 wieloośrodkowych próbach klinicznych III fazy organizowanych przez międzynarodowe grupy badawcze (EORTC, BNLI, PLRG) i 9 sponsorowanych przez przemysł farmaceutyczny.

Dorobek naukowy dr Jurczaka cechuje nowatorstwo i rozmach naukowy. Szereg jej prac miało charakter pionierski.


 

Copyright 2011, Fundacja Małopolski Uniwersytet dla Dzieci - wszystkie prawa zastrzeżone